خیالپرداز

یه وقتایی توی گشت و گذار می‌بینم که یه نفر به قول خودش خیلی نامحسوس اومده راجع به من و پست‌هام چیزی نوشته، یا توی کامنت‌ها حرفام رو نقد کرده، و برداشتش از نوشته‌هام چیزی بوده که کیلومترها با منظوری که من داشتم فاصله داره. در اون لحظه زیر لب خطاب به نویسنده میگم «عقل نداری، راحتی!» و بعدش اسکرول می‌کنم و میرم سراغ پست بعدی. گاهیم نیاز میشه بلاک‌شون کنم تا دیگه با حرفایی که نتیجه‌ی داشتن آیکیوی زیر هفتاده مواجه نشم.

بعضیاتون خیلی بامزه‌اید. هنوز یه بخش از زبان تحت عنوان «لحن بد» و «الفاظ رکیک» توی ذهن‌تونه. موش بخورت‌تون عمویی‌ها! کلاس چندمید؟!

+ ده دقیقه‌ست که یه مگس اومده توی خونه. نه میره بیرون و نه جایی می‌شینه که بتونم بکشمش. اونقدر اومده توی اتاق و رفته که حتی وقتی نیست توهم می‌زنم که دارم صداش رو می‌شنوم!