صدای من رو از سال ۲۰۲۶ و عصر تکنولوژی میشنوید!
من آدمیم که هیچوقت حوصلهم سر نمیره. از بدو تولدم مامان بابام شاغل بودن و همیشه توی خونه تنها بودم. از همون بچگی یاد گرفتم که خودم رو توی خونه مشغول کنم. توی دوران قطعی اینترنتم حوصلهم سر نمیره؛ به خصوص که الان بزرگ شدم و هزار تا کار دارم برای انجام دادن. اما راستش دیگه وبلاگ بهم دوپامین نمیده. دلم توییتر رو میخواد که اخبار روز رو بخونم و به جوکهای ملت بخندم. دلم اینستا رو میخواد که عکسام رو ادیت کنم و توش پست کنم. دلم چنلم رو میخواد که توش از استایل روزم ویدیو مسیج بذارم. دلم تیکتاک رو میخواد که برم ببینم زندگی بقیهی مردم دنیا چه جوری میگذره. دلم پینترست رو میخواد تا برای لاک زدن و لباس دوختن ازش ایده بگیرم. دلم یوتوب رو میخواد که برم ویدیوی ریکشن یوتوبرهای مورد علاقهم به آلبوم جدید هری رو تماشا کنم. دلم کست باکس رو میخواد که بقیهی پادکست رواق رو گوش بدم.
وبلاگ خیلی ایرانی و تک بعدیه. آدما توش خیلی محتاط حرف میزنن؛ که خب حق هم دارن. خیلیا اسم و عکس ندارن روی اکانتشون؛ اینطوری سختتر میشه باهاشون ارتباط گرفت. محتوامون به اتفاقات داخل کشور خلاصه شده. اینجا راجع به هر چیزی نمیتونی بنویسی و هر محتوایی رو نمیتونی به اشتراک بذاری. اونقدری که باید روی محتوایی که میبینی کنترل نداری و یهو پست عرزشیا جلوی چشمت ظاهر میشه. تنها شباهتش با سوشال مدیا پسرهای فاقد اعتماد به نفسه که میان بهت پیام میدن «سلام خوبی.»
