خیالپرداز

نوشته‌های یه عالِمه

زندگی بدون اینترنت

روز سومیه که وی‌پی‌انم وصل نمیشه. دیگه مثل آبان ۹۸ روانم نمی‌کشه که هزار تا راه مختلف رو واسه وصل شدن امتحان کنم. ترجیح میدم بشینم نقاشی کنم و کولاژ درست درست کنم تا این شرایط تموم شه. البته این‌ها دلیل نمیشه که وقتی نمی‌تونم وصل شم «ریدم دهن آخوند» نگم.

 

پ.ن: این جماعت کیسه‌زباله‌پوش هر روز توی خیابون و میدون اصلی شهر راهپیمایی می‌کنن، شعار میدن، با ماشین‌هاشون ترافیک ایجاد می‌کنن، توی شهر می‌چرخن و با صدای بلند «ای لشگر صاحب‌زمان» پخش می‌کنن. فعلا مانور بدید چون حمایتِ قدرت با شماست. اما روزی میاد که ورق برمی‌گرده و اون روز دور نیست. اون موقع‌ست که با رقصیدن و خوشحالی ما زوزه می‌کشید و اشک می‌ریزید.