تقویم پریودم میگه سه ماهه که پریودم نشدم. من PCOS (سندروم پلی کیستیک تخمدان) دارم و تازه از طریق اصلاح سبک زندگی تونسته بودم که سر وقت پریود بشم. یک سال بود که مرتب پریود می‌شدم و واقعا بابتش خوشحال بودم چون خیلی زحمت کشیدم براش. بعد از اتفاقات دی ماه دیگه پریود نشدم. جنگ، فشار روانی و اضطراب خیلی راحت می‌تونه سیکل هورمونی زن‌ها رو تحت تاثیر قرار بده. شایدم مغزم به تخمدان‌هام پیام فرستاده و گفته «ما الان توی وضعیت بقا هستیم و تولید مثل توی الویت‌مون نیست! فعلا تخمک‌هات رو سر جاشون نگه دار!» البته چند روزیه که علایم پی‌ام‌اس دارم. بوبیام یکم بزرگ‌تر شده‌ن و نیپل‌هام حساس. من فک می‌کردم این قضیه‌ی پف کردن بوبیا اتفاقیه که برای همه‌ی زن‌ها میوفته اما اخیرا که با خانوم ه صحبت می‌کردم بهم گفت که فقط بدنش توی دوران پریود پف می‌کنه و چنین چیزی رو تجربه نمی‌کنه! البته من توی تیک‌تاک دیده بودم که زن‌های خارجی که بدنسازی کار می‌کنن، توی ویدیوهاشون نشون می‌دادن که شکم‌شون توی دوران پریود پف می‌کنه و میاد جلو. و خب هیچوقت باهاشون ریلِیت نکردم چون من توی دوران پریود شکمم میره داخل! :)) شاید سیستم زن‌های لاغر با سایر زن‌ها فرق داره؟! مِیبی!

از حموم که اومدم حس کردم سرم داره درد می‌گیره. رفتم مسکّن بخورم که یادم اومد تموم شده و قرار بود که یه ورق بخرم. یه لحظه نگران شدم. و عجیبه که نگران شدم چون من توی تمام کیف‌ها، کوله‌ها، توت بگ‌ها و حتی چمدونم یه دونه نوافن گذاشته‌م. شما فک کن ذهنم چقدر خسته‌ست که حواسم نبوده هنوز قرص دارم. به هر حال وقتی هم میگرن داری، هم سینوزیت و هم به خاطر سردردهای روان‌تنیت ده سال تحت درمان بودی، قاعدتا باید همیشه یه دونه مسکّن همراهت باشه. دست کردم توی جلوترین توت بگی که روی دستگیره‌ی در آویزون بود و قرص رو از داخلش برداشتم. روی همه‌ی قرصامم چسب می‌زنم چون روکش‌های فویلی خیلی نازک شده‌ن و خیلی راحت سوراخ میشن.

به بابا زنگ زدم و قرار امروزمون رو کنسل کردم. ماهی یه بار همراه بابا میرم خرید واسه مایحتاج خونه. افسردگیم طی یه سال اخیر اجازه نداده اونقدر که باید کار کنم و ترکیبش با تورمی که هر روز بیشتر سر به فلک می‌کشه باعث شده که بیشتر از قبل نیاز به حمایت مالی والدینم داشته باشم. بابامم که از خداشه با هم بریم بیرون. ما اکثر آخر هفته‌ها با هم می‌رفتیم پیاده‌روی. داداشم هیچوقت از این کارا نمی‌کنه و بابام همچنان ته دلش منتظره که مثل قدیما با هم وقت بگذریم. But no can't do! حقیقتا نه گفتن به بابا یکی از سخت‌ترین کارهای زندگیم بوده و سال‌ها عذاب وجدان رو تحمل کردم تا اینکه ازش فاصله بگیرم. وقتی برا خودت دوست و رفیق نداشته باشی، نتیجه‌ش این میشه که از بچه‌ت انتظار داری باهات وقت بگذرونه. البته نه که دوست و رفیق نداشته باشه‌ها؛ دوست صمیمی بابام سال‌هاست که لندن زندگی می‌کنه. دو سه تا دوست دیگه هم داره که درگیر زندگی و خانواده‌ن، واسه همین به ندرت با هم وقت می‌گذرونن.

موهام رو دفیوز کردم. شدت باد سشوار رو کم کردم چون در حال حاضر صدا، نور و بوهای تند اذیتم می‌کنه. از اون دو تا حواس پنجگانه‌ی باقی مونده به غذا و دوس‌پسر (بغل) احتیاج دارم. اولیش رو حال ندارم که آماده کنم و دومی‌شم که حقیقتا بعد از فوت اکسم حتی تلاش هم نکردم که برم سراغش.

بعدش به smsهایی که بی‌جواب گذاشته بودم رسیدگی کردم. الانم پاهام زیر پتوئه، بوی ملایم لوسیون بدنم میاد و دارم اینا رو با لپ‌تاپ تایپ می‌کنم. جدی کیبورد کاری می‌کنه که دیگه هیچوقت دلت نخواد با گوشی چیزی تایپ کنی. خیلی دلم می‌خواد که بخوابم اما فرهام نو و قشنگن؛ دوس ندارم که خراب شن (هشتگ زن‌ها و کارای عجیب‌شون.)

+ به پیام‌ها و کامنت‌هاتون با تاخیر جواب خواهم داد 💚

ناد گانا لای؛ دیشب بعد از اینکه آقای الف sms داد و خبر رو شنیدم، استیصال رو توی رگ‌هام حس کردم. دستام رو چند بار از فرط ناراحتی و بیچارگی روی مبل پرتاب کردم؛ مثل بچه‌ای که مامانش براش بستنی نمی‌خره. و بعدش زدم زیر گریه چون حتی فکر کردن به این که مجبورم دوباره آخوند رو تحمل کنم باعث میشه که دلم بخواد خودم رو از بالای پل پرت کنم پایین.

تا دیروقت بیدار بودم و هی توی خبرها می‌چرخیدم. اعصابم خورد بود. باید می‌خوابیدم چون صبح با خانوم ه قرار پیاده‌روی داشتم. بلند شدم که برم دستشویی؛ توی همون راه گریه‌م گرفت. حوصله نداشتم که مسواک بزنم و روتین پوستم رو انجام بدم؛ انگار هر بار که اعصابم خورد میشه می‌خوام از خودم انتقام بگیرم! قرص خوابمم نخوردم چون ساعت پنج صبح شده بود و ساعت نه باید بیدار می‌شدم.

وقتی که لباسم رو عوض کردم هنوز داشتم گریه می‌کردم. وقتی که آلارم رو ست کردم هنوز داشتم گریه می‌کردم. وقتی رفتم توی تخت هنوز داشتم گریه می‌کردم. وقتی چشم بندقورباغه‌ایم رو گذاشتم هنوز داشتم گریه می‌کردم. وقتی دستمال برداشتم تا دماغم رو بگیرم هنوز داشتم گریه می‌کردم. وقتی چشم بندم رو که کاملا خیس شده بود رو برداشتم تا اشکام رو پاک کنم و می‌دونستم که ریملم داره دور چشم‌ها و روی صورتم پخش میشه هنوز داشتم گریه می‌کردم.

یه بخشی از من میگه که این‌ها بخشی از بازی ترامپه. اما بخشی دیگه از من میگه مدتیه که امید دارم ته این داستان خوب تموم میشه. لطفا این امید رو از من نگیرید!

صبح شد و با صدای آلارم بیدار شدم. می‌خواستم برم حموم اما اونقدر انرژیم پایین بود و نبضم ضعیف بود -وقتی کم می‌خوابم اینجوری میشه- که دیدم بهتره با خودم روراست باشم؛ دلم نمی‌خواد که با عجله حموم کنم و دلم نمی‌خواد که با موهای خیس برم بیرون، چون وقتی باد می‌خوره بهش وز میشه. ترجیح میدم حداقل یه روز فرهای قشنگ داشته باشم! فرهای قشنگ حق منه!

امروز توی مسیری از رشت قدم زدم که همیشه از دور می‌دیدمش اما هیچوقت توی اون کوچه نرفتم تا ببینم که تهش چه جوریه. سرسبزی بهار بهم حس زندگی می‌داد. به خانوم ه گفتم «جدی فک کن! کل رشت همینجوری سرسبز بود! همه‌ش رو خونه ساختن و ریدن بهش!»

+ عکس‌ها رو امروز حین پیاده‌روی گرفتم. اون بغل یه دکه‌ست که طبق گفته‌ی خانوم ه تبدیل به کافه شده. شاید یه روز برم.

+ آهنگ Bring Me To Life از اونسنس عزیزم:

Don't let me die here
There must be something more

دیشب توی کافه اومدم برم دستشویی -یاد اون روزا بخیر که مثانه‌م آهنین بود و وقتی بیرون بودم نیازی به تخلیه‌ش نداشتم- سرویس‌شون بالا بود و پله‌شون از این پله‌های فلزی مینی‌مال. حین پا گذاشتن روی هر پله یه «شت! هولی شت!» می‌گفتم چون با یه دست دامنم رو گرفته بودم، در عین حال باید حواسم می‌بود که پاشنه‌ی بوتم توی شیارهای پله گیر نکنه و پام پیچ نخوره و همزمان داشتم به این فکر می‌کردم که هرچقدر ارتفاعم از زمین بیشتر میشه، راحت‌تر میشه زیر دامنم رو دید! حقیقتا هیچ تمایلی نداشتم که با شرت فسفریم دیده بشم. حالا نمی‌دونم چرا ذهنم اون لحظه به رنگ لباسم گیر داده بود! یعنی اگه رنگ دیگه بود مشکلی نداشتم؟! به غرعان ذهن زن‌ها و دغدغه‌های کسشری که می‌سازه برامون!

می‌خواستم قبلش برم پیاده‌روی اما درنهایت حتی وقت نکردم که موهام رو خشک کنم. اسنپ گرفتم و رفتم سمت خونه‌ی بابا. شال حریر مشکیم رو هم برداشتم و وقتی رسیدم دم خونه‌شون انداختم دور گردنم.

فانی استوری؛ روز دوازدهم فروردین که بیرون بودم، اتفاقی بابام رو دیدم. روشو کرده بود اونور و گمونم داشت تظاهر می‌کرد که منو ندیده! بابا یه سری عادت‌ها مسخره‌ داره. مثلا وقتی کسی بهش زنگ می‌زنه، همون لحظه جواب نمیده! می‌ذاره چند تایی بوق بخوره چون نمی‌خواد بیکار و در دسترس به نظر برسه! یا مثلا وقتی آدم رو بیرون می‌بینه، تظاهر می‌کنه که حواسش نیست و منتظر میشه که تو اول بهش سلام کنی! و یا تظاهر می‌کنه که عه، حواسم نبود و الان دیدمت!

راستش هیچ علاقه‌ای نداشتم که با بابا سلام احوالپرسی کنم. می‌دونستم وقتی ببینه روسری سرم نیست معذب میشه؛ اینو همیشه قیافه‌ش داد می‌زنه. منم که موهام رو گوجه‌ای خرگوشی بسته بودم؛ ترجیح دادم که تظاهر کنم منم ندیده‌مش و رد شدم. واقعا روابط خانوادگی ۱۰/۱۰. بچه که بودم وقتی توی خیابون یکی از دوستاش رو می‌دید، بهم می‌گفت دورتر ازش بایستم و همراهش نباشم؛ خجالت می‌کشید که دوستاش ببینن دختر کسی که مذهبیه و توی حوزه درس خونده چادری نیست! روز تا شب واسم راجع به دختر دوستاش صحبت می‌کرد و راجع به وقار و چادرشون حرف می‌زد. حالا اصلا بعضیاشون رو من می‌شناختم و می‌دونستم که پسربازی می‌کنن!

بابام تلاش‌های عجیب غریبی کرد. مثلا بچه که بودم بهم می‌گفت «فلان روز که بیرون رفته بودیم یکی از دوستام (و یا بچه‌های حوزه) ما رو دید و امروز که اومد اداره بهم گفت خوب پدر و دختر با همدیگه قدم می‌زدید!» منم که بچه بودم و خر؛ باور می‌کردم. یه روزی فهمیدم که این حرفا همیشه دروغ بود و صرفا یه اهرم فشار بود تا من عذاب وجدان بگیرم و حواسم باشه که همیشه یه کسی ممکنه منو ببینه! به هر حال زن ایرانی همیشه وظیفه‌ی حفظ آبروی خانواده توی کونش بوده!

بعد از جنبش مهسا (ژینا) امینی (زن، زندگی، آزادی) دو سه دفعه بدون شال رفتم خونه‌شون. یه روز برگشت با ملایمت بهم گفت «دخترم داری میای اینجا لطفا یه چیزی سرت کن. به هر حال در و همسایه می‌بینن.» تمام زندگیم همینو شنیدم؛ در و همسایه! کسّ ننه‌ی تمامی در و همسایه‌ها که من باید به خاطر اونا خودم رو سانسور کنم! طبق معمولم خیال می‌کرد که کار ساده‌ایه و «چیزی نیست!» همیشه می‌گفت «حالا مگه چی میشه؟! یه چادره دیگه! یه شاله دیگه!» یه کیر خره دیگه! بعد از اون حرفش قصد داشتم که دیگه خونه‌شون نرم اما نظر تراپیست سابقم این بود که ج.ا همینو می‌خواد که بین ما تفرقه بندازه و ما رو از هم دور کنه. اون موقع حرفش به نظر منطقی میومد. این کسکشا واقعا همیشه سعی کردن که بین ماها تفرقه بندازن و ما رو از هم دور کنن.

خلاصه، رسیدم خونه‌شون. نوروز به دیدن‌شون نرفتم. حوصله نداشتم. تقریبا هیچوقت حوصله‌ی خونواده رو ندارم. تازه دیشب پریشب یادم اومد که بابام بهم عیدی نداده! :))
داداشم رو بغل کردم و یکم راجع به بازار و کار صحبت کردیم. شام خوردیم و بعدش به بابا گفتم که جاروبرقی‌شون رو بهم قرض بده چون جاروبرقی من خراب شده و دیگه روشن نمیشه. توی فکر تعمیرش بودم که داداشم پرسید «چرا یکی نو نمی‌خری؟!» رفتیم توی دیجی کالا؛ نه تنها گرون بودن بلکه برندها، مدل‌ها و طراحیاشون به شدت ناامید کننده بود. انگاری برگشته بودم به دهه‌ی هفتاد؛ تا چشم کار می‌کرد جاروبرقی‌های لگنی بود که مخزن جمع‌آوری زباله‌شون کیسه‌ای بود! راستش یکم ناراحت شدم. من روزایی رو یادمه که راحت می‌رفتیم از نمایندگی ال‌جی و سامسونگ خرید می‌کردیم. یادمه که پیشرفت تکنولوژی رو پشت ویترین مغازه‌ها می‌دیدم. این وضعیتی که ما توشیم شایسته‌ی ایران و ایرانی نیست.

جاروبرقی رو بابا آورد گذاشت توی اسنپ؛ طبق معمول داداشم حتی پیشنهاد کمک نداد و راستش دیگه با این قضیه کنار اومده‌م. وقتی رسیدم خونه، جاروبرقی رو گذاشتم کنار مبل. لباسم رو عوض کردم و برگشتم توی هال. ذهنم درگیر مدل و طراحیش شد. لوله‌ی جاروبرقی فلزیه و خیلی نرم جمع و باز میشه. مخزن جمع‌آوری زباله داره که خیلی راحت باز و بسته میشه. دگمه‌ی روشن خاموش و تنظیم قدرتش نزدیک جاییه که لوله رو توی دستت می‌گیری. بعد از این همه سال هنوزم خوشگله و سرپاست. حتی یک بار هم خراب نشده. نمی‌دونم هنوز دانش‌آموز بودم یا اوایل دانشجوییم بود ولی یادمه که این جاروبرقی رو صد و ده هزار تومن خریدیم! احتمالا طرفای سال نود. انگاری صد سال از اون روزا گذشته.

حالا جاروبرقی من؟ مامان از توی نمایشگاه جاده تهران خرید؛ هفت سال پیش. سالی حداقل پنج بار نیاز به تعمیر پیدا می‌کنه. یه روز خرطومش پاره میشه و روز دیگه‌ش انتهای خرطوم از بدنه جدا میشه. مخزن نداره و مثل زمان دایناسورها توش کیسه داره برای جمع‌آوری آشغالا. به عنوان بوش اوریجینال فروختنش. نمی‌دونم مامانم با خودش چه فکری کرد که اینو خرید! اصلا طراحی محصول یه downgrade سی چهل ساله به حساب میاد! حالا خوبه جاروبرقی خودش ال‌جی‌ئه‌ها! :/ به خیال خودش اومد خوبی کنه و جنس نو رو داد به من. کاش همون ال‌جی پونزده سال پیش رو بهم می‌داد. سگش شرف داشت به این آشغالایی که الان توی مغازه هست.

ایرادی نداره. این مادرجنده‌ها بالاخره میرن و ما دوباره با دنیا آشتی می‌کنیم. دوباره می‌تونیم اجناس اوریجینال بخریم بدون اینکه بابتش پنجاه سال قسط بدیم.

+ اسلاید اول: لباسی که باهاش رفتم خونه‌ی بابا.
+ اسلاید دوم: چند وقت پیش با یه همچین لباسی همراه بابا رفتم خرید. ترکیب اون شلوارک و جوراب رنگی باعث شده بود بابام پنیک کنه و بعد از سال‌ها اون جمله‌ی «پدر و دختر خوب با هم وقت می‌گذروندید!» رو از توی صندوقچه آورد بیرون!

پ.ن: حین نوشتن این پست آقای الف sms داد و گفت که آتش‌بس شده! دیگه واقعا باید سرم رو بزنم به دیوار!

امروز با نیم‌بوت مخمل کابوییم توی سطح شهر قدم می‌زدم و به مصاحبه‌ی پرزیدنت ترامپ و وزیر جنگ امریکا گوش می‌دادم. شما آخوندها، آخوند به کون‌ها و آخوند فن‌هام می‌تونید بابتش گریه کنید 💅

واقعا چرا محیط بلاگیکس اینجوریه؟! همه چیزش مبهمه! یه tutorial هم نذاشتن که آدم بدونه باید چه خاکی سرش کنه!

هفت ساله که تنها زندگی می‌کنم اما هنوزم پیش میاد که از خونه میام بیرون و تازه وسط خیابون یادم میاد که فکری برای ناهار و شام نکرده‌م و چیزی از فریزر بیرون نیاورده‌م! 🦧

می‌دونید اون خلبان امریکایی که توی ایران گیر افتاده بود و ارتش آمریکا اومد نجاتش، اولین پیامی که به تیم پشتیانی فرستاد چی بود؟! «God is good!» احتمالا منم اگه زندگیم واسه کشورم اینقدر اهمیت داشت که دویست نفر رو میاوردن توی خاک دشمن تا نجاتم بدن، به خدا و مهربونیش ایمان می‌آوردم!

مگه یه مغازه‌ی پنج متر در پنج متر چقدر پیچیده‌ست و نیاز به راهنمایی داره که آقای فروشنده با این که دید هنسفری توی گوشمه، دو دفعه اومد بدیهیات رو برام توضیح داد؟! خب قیمت رو که خودم دارم می‌بینم، کور نیستم! 😐 جدی لیو می د فاک الون!

از دو تا مغازه خرید کردم؛ جفت‌شون قیمتی رو حساب کردن که با قیمت نوشته شده توی ویترین فرق داشت. شکایتی هم نمیشه کرد چون که قیمت دلار.

هر بار که فصل عوض میشه، تا یه مدت چالش دارم تا بفهمم که چه لباسی مناسب چه دماییه. برای مثال الان خیلی سردمه 😭

+ حین نوشتن این پست دستم خورد و گوشیم ریستارت شد؛ دیدم بلاگیکس متنم رو ذخیره نگه داشته! جدی ازش انتظار نمی‌رفت! :))

+ اومدم کافه تا به کامنت‌ها جواب بدم و این پست رو بنویسم.

بعضیا میگن منظورش از قطار می‌تونه مترو هم باشه؛ واژه‌ی train توی زبان انگلیسی هم برای قطار استفاده میشه و هم مترو.

لطفا توی خونه‌هاتون بمونید و از خطوط راه آهن دوری کنید.

💚🥺 Stay safe

+ واقعا هشتگ زندگی جوان ایرانی! این ایده‌های هزار و نهصد و پنجاهی چیه میاد توی ذهنم؟!

+ یه عده خیلی کون‌شون کج شده بود که ترامپ گفته «طوری می‌زنیم که ایران به عصر حجر برگرده!» و طبق معمول شروع کردن به توضیح راجع به اینکه «ما از خَرسال‌ها پیش تمدن داریم و از قدیم کون‌مون رو می‌شستیم!» در صورتی که ترامپ به وضوح منظورش امکانات مدرن مثل برق، لوله‌کشی آب، تلفن، اینترنت و غیره بود. بعدشم، به عنوان آدمایی که یه ماهه اینترنت ندارید، ازدواج دختربچه‌ی ۹ ساله توی کشورتون قانونیه، مرد خیلی راحت سر زنش رو می‌بُره و میاره توی خیابون، پدر خیلی راحت سر دخترش رو می‌بره، مرد به زنش که بازیکن تیم ملیه اجازه‌ی خروج از کشور نمیده، تا همین سال ۹۸ زن‌ها اجازه‌ی حضور در ورزشگاه‌ها رو نداشتن و به عنوان مردمی که توی قانون اساسی‌شون حجاب اجباریه خیلی بیش از حد بهتون برخورده! :)) ما الردی توی عصر حجر هستیم عزیزان! ما ۴۷ ساله که توی عصر حجریم. به قول نیکی میناژ:

!You just became defensive because you're insecure

وبلاگ خیلی ایرانی و تک بعدیه. آدما توش خیلی محتاط حرف می‌زنن؛ که خب حق هم دارن. خیلیا اسم و عکس ندارن روی اکانت‌شون؛ اینطوری سخت‌تر میشه باهاشون ارتباط گرفت. محتوامون به اتفاقات داخل کشور خلاصه شده. اینجا راجع به هر چیزی نمی‌تونی بنویسی و هر محتوایی رو نمی‌تونی به اشتراک بذاری. اونقدری که باید روی محتوایی که می‌بینی کنترل نداری و یهو پست عرزشیا جلوی چشمت ظاهر میشه. تنها شباهتش با سوشال مدیا پسرهای فاقد اعتماد به نفسه که میان بهت پیام میدن «سلام خوبی.»

بعضیاتون خیلی بامزه‌اید. هنوز یه بخش از زبان تحت عنوان «لحن بد» و «الفاظ رکیک» توی ذهن‌تونه. موش بخورت‌تون عمویی‌ها! کلاس چندمید؟!

+ ده دقیقه‌ست که یه مگس اومده توی خونه. نه میره بیرون و نه جایی می‌شینه که بتونم بکشمش. اونقدر اومده توی اتاق و رفته که حتی وقتی نیست توهم می‌زنم که دارم صداش رو می‌شنوم!

+ بلاگیکس واقعا عالیه! هدری که برای قالبت می‌ذاری رو توی نسخه‌ی ریسپانسیو و دسکتاپ متفاوت نشون میده!

آقای میم: اون پسره که (آیدیش رو) برات فرستادم زنده‌ست؟ یه پیام بهش بده بگو الاغ ولت تتر نصب کن برات بزنیم خب.
من: بابا آشنای توئه، بعد من بهش پیام بدم؟ 😂
آقای میم: خخخ. بذار بهش میگم.
من: پیام دادم.
آقای میم: خب پس نمیدم. خخخ.
من: تنها راهی که به ذهنم می‌رسه (تا راضی شه تتر بزنیم براش) اینه که براش نود بفرستم 😂
آقای میم: نمیشه برای من بفرستی 😁 قول میدم تا شب کانفینگ پیدا کنم 😁
من: Deal! پس اول کانفیگ پیدا کن، بعد می‌فرستم برات.
آقای میم: چشم.

شب آنلاین شدم و دیدم که نتونسته کانفیگ بخره. پولش تو صرافیه. گوگل ایمیلش رو به خاطر استفاده‌ی زیاد از وی‌پی‌ان مسدود کرده. می‌خواست ایمیل صرافی رو تغییر بده اما کد تایید به گوشی فرستاده میشه. خطی که داره ایرانه و اس‌ام‌اس خارجی قطعه. حساب رو خواهرش احراز هویت کرده و اونم ایرانه؛ اینترنت نداره.

آقای میم: هزاران کیلومتر هم فاصله داشته باشی، آخوند می‌گادت.

پ.ن: من و آقای میم سال 91 با هم آشنا شدیم؛ گمونم از طریق فیسبوک. چند ماهی با هم توی رابطه بودیم. آخرش روز تولدم باهام کات کرد! :)) توی این سال‌ها گاهی وقتا به صورت دوستانه با هم در ارتباط بودیم اما هر بار دعوامون می‌شد و دیگه نمی‌خواستیم که ریخت همو ببینیم چون که اون به مرزهای من احترام نمی‌ذاشت و یه جوری می‌رفت روی اعصابم. دیگه دو سه سال اخیر خیلی جدی هر باری که پیام داد تا بخواد منو ببینه، قاطعانه گفتم نه (تاثیر تراپی.)
الان چند ماهیه که مهاجرت کرده. گمونم بعد از اتفاقات دی بود که بهم پیام داد و از لحن پیام‌هاش واضح بود که تغییر کرده. منم گاردم رو آوردم پایین. حالا دیگه یه ارتباط مسالمت آمیز داریم با هم.

آهنگ «وقتی رفتم» از مهستی عزیزم:
 

سه چهار دفعه برگشتم عقب و اجرا رو از اول پلی کردم. واقعا عصبانی بودم و خشم توی واژه‌ها و پرفورمنس تیلر رو حس می‌کردم؛ به خصوص که دیشب رفتم توییتر و دیدم یکی از دوستام از قلب استرالیا توییت زده و ابراز نگرانی کرده که مردم دارن عکس بچه‌هایی که ج.ا اسلحه دست‌شون داده رو بدون سانسور کردن چهره‌شون منتشر می‌کنن! ته توییت‌شم هشتگ #انسان_باشیم زده بود!! جدی این خارج نشین‌ها آب و هوای جهان اول که بهشون می‌خوره عقل‌شون رو از دست میدن! منم شلنگ رو گرفتم ریدم به سر تا پاش! کسخل اصلا می‌فهمی جنگ یعنی چی؟! می‌دونی دشمن یعنی چی؟! اون بچه خیلی راحت می‌تونه یه تیر بزنه وسط پیشونی من، اونوقت تو داری یه جور حرف می‌زنی که انگار یه وایت کودنی که نمی‌دونه آخوند و اسلام چیه و ایران رو آی‌رَن تلفظ می‌کنه!!! این چپ بازیا چیه از خودت درمیاری؟!

وای اصلا باورم نمی‌شد که ما ۳۳ روزه اینترنت نداریم و من واسه یه گیگ کانفیگ ۷۵۰هزار تومن پول دادم، اونوقت دوست من از وسط استرالیا دغدغه‌ش اینه که چرا چهره‌ی توله‌های عرزشی سانسور نمیشه! بعدم مثل یه دهه شصتی واقعی شروع کرد به پرت و پلا تفت دادن و پیش خودشم خیال می‌کرد که داره حرفای منطقی می‌زنه! دوست کسخل من! اون بچه اگه زنده بمونه، بزرگ که بشه میشه یه تاپاله‌ی قاتل عین باباش! جای این حرفای جهان اولی وسط جنگ خاورمیانه نیست!! دشمن ما اسلحه دستشه و ما حتی کیر خر هم نداریم! بعد برگشته به من میگه «خیال کردی کشورهای دیگه امن هستن؟!» جدی ناراحت بودم که از پشت لپ‌تاپ نمی‌تونم جفت پا برم توی صورتش! خیال می‌کنن ما چون مهاجرت نکردیم پس خریم و هیچ ذهنیتی از واقعیت دنیا نداریم!

خلاصه داشتم صبحونه آماده می‌کردم و مثل همیشه کوریوگرافی آهنگای تیلر رو همراهش تکرار می‌کردم. آخراش دیگه خیلی جنایی شده بود چون چاقویی که واسه خورد کردن کلم‌ها برداشته بودم دستم بود و داشتم همراه آهنگ فورتنایت می‌خوندم: «زنت به گل‌ها آب میده. دلم می‌خواد که بکشمش!» :)))

ولی جدی:

I wanna snarl and show you just how disturbed this has made me
You wouldn't last an hour in the asylum where they raised me

یه دورم اجرای The Smallest Man Who Ever Lived رو تماشا کردم چون واقعا bridge این آهنگ توی تاریخ تکرار نشدنیه 😭
در پایان اونقدر داد زده بودم که صدام کمی گرفته بود! :)) و شما نمی‌دونید که صدای من چقدر بلنده! مربی آوازم بهم گفته بود «صدات زنگ داره.»

+ راستی، هوش مصنوعی بوف، سایت موزیک توگوش و مبدل آنلاین اعداد رو به پست لینک‌های کاربردی اضافه کردم.

+ لیست آهنگایی که گوش دادم:

+ نمی‌فهمم یعنی چی که بهم میگن بله و روبیکا و کیر خر نصب کن! مثل اینه که بهم بگن بیا گوشیت رو همراه تمام محتوای داخلش تحویل عرزشیا بده تا برا خودشون اون تو بگردن! کسخلی چیزی هستید عزیزانم؟!

+ واقعا You don't get to tell me about sad!

نمی‌دونم این کوچه‌ها تا کی قراره منو یاد هیجده دی بندازن، اما هر بار که از این مسیر رد می‌شم یاد حال و هوای اون شب میوفتم.

حس کردم که گرمم شده. قبل از اینکه از خونه بیام بیرون دو بار لباس عوض کردم. راستش وقتی که فصل عوض میشه یادم نمیاد که پارسال چه لباسی رو توی اون هوا می‌پوشیدم! هرچقدر بیشتر قدم برمی‌داشتم بیشتر گرمم می‌شد. تصمیمم رو گرفتم؛ باید برم توالت عمومی تا جوراب شلواری و شومیزم رو دربیارم.

این عرزشیا هم فاز برداشته‌ن برا من! بعضیاشون از این نقاب‌هایی می‌زنن که فقط دو تا چشم و دهن‌شون پیداست. یه پیرمرد داشت از کنار مامورا رد می‌شد. با چهره‌ای که شبیه علامت سوال بود زل زد به اونی که نقاب و اسلحه داشت؛ از همون نگاه‌های طلبکار و آمیخته با وقاحت که پیرمردای پنجاه و هفتی دارن. سرش رو بین مامورها و لباس شخصیا چرخوند و سعی داشت بفهمه این کسخلا چرا همچینن؟! خنده‌م گرفت. ولی خودم رو جمع کردم قبل از اینکه تروریستا بهم شلیک کنن.

چند متر بالاتر یکی دیگه‌شون دستمال بسته بود دور صورتش و اسلحه داشت. از روی نرده بلند شد و شلوارش رو کشید بالا. «آخه تو شلوارتم نمی‌تونی سر جاش نگه داری، اونوقت می‌خوای با دشمن بجنگی؟!» هر بار از نو برگام می‌ریزه که بلد نیستن اسلحه دست بگیرن و نوک تفنگ‌شون خیلی رندوم به سمت مردمه!

خیلی بامزه‌ست. راننده‌ها وقتی که یه خانوم خوشگل هستی ترمز می‌کنن و بهت اجازه میدن که از روی خط عابر رد بشی.

بالاخره رسیدم به توالت عمومی. رفتم توی اتاق «مادر و کودک» که قفل نداشت. لباسام رو درآوردم و یه نفس راحت کشیدم. بعدش رفتم توی یکی از مغازه‌هایی که داخل کوچه بود. نیاز به یه پلاستیک داشتم تا لباسام رو بذارم داخلش. فروشنده قبول نکرد که در ازای پلاستیک پولی بگیره. من پلاستیک رو برداشتم، یه پنج هزار تومنی گذاشتم روی لپ‌تاپش و سریع رفتم سمت در. دختره بازوم رو گرفت اما من بلند گفتم «شب بخیر! خدافظ!» و فرار کردم.

رفتم داخل فروشگاه رشت-11. یادش بخیر! اون موقع که دلار دو هزار تومن بود حتی توی مرکز شهر می‌تونستی کلی لباس زیر قشنگ و باکیفیت پیدا کنی. الان چی؟! همه‌ش آشغالای فیک به همراه تولیدات داخلی. دست خالی اومدم بیرون.

توی فروشگاه و خیابون با یه سری نگاه‌هایی مواجه شدم که برام عجیب بود. یادم اومد که نوروزه و مسافر اومده. اون پسرایی که بهم زل زده بودن رشتی نبودن. پسرای رشتی به آدم زل نمی‌زنن. البته پیرمردا چرا! حتی توی تاکسی هم بلد نیستن که چه جوری بشینن. در عوض پسرا یه جوری خودشون رو جمع می‌کنن که گاهی میگم «آقا جا هست، راحت باش!» بعضیاشون کم مونده که از در برن بیرون!! به نظرم این قضیه ثابت می‌کنه که تفکیک جنسیتی فقط اوضاع رو بدتر می‌کنه. ماهایی که توی عروسیامون زن و مرد جدا نیستن، جشن‌ها و دورهمیامون تک جنسیتی نیست، با همدیگه می‌ریم طبیعت‌گردی و تفریحات مشترک انجام می‌دیم، به اینترنت (R.I.P) پورن، فیلم، سریال، سوشال مدیا و غیره دسترسی داریم؛ ماها با بیشتر از یک فرهنگ مواجه شدیم و این کمک کرده تا ذهن‌مون با دیدن یه لباس متفاوت رَم نکنه!

قبل از اینکه وارد بازار بشم گوشیم رو درآوردم تا یه پست توی وبلاگ بذارم. مثل همیشه گوشی خیلی آزادانه توی دستم بود. یهو یادم اومد که الان کلی مسافر اومده و رشت دیگه اون امنیت سابق رو نداره. گوشی رو گذاشتم توی کیفم و رفتم تا خرید کنم. جدی به مردم دنیا حق میدم که دل‌شون نخواد کسی به کشورشون مهاجرت کنه. واقعا سخته که یه عده بیان توی شهر/کشورت زندگی کنن و باعث تغییر توی امنیت و فرهنگ اون منطقه بشن.

یه دسته کاهو از کی شده صد و چهارده هزار تومن؟! کسکشا تموم شید دیگه! تموم شید تا این سرزمین روزای روشن رو ببینه.

برگشتنی داشتم خریدهام رو حمل می‌کردم و یکم این پلاستیک اون پلاستیک کردم تا راحت‌تر توی دست بگیرم‌شون. یهو با خودم گفتم «اصلا چه معنی میده که من اینا رو با خودم اینور اونور ببرم؟! آیا الان نباید یه دوس‌پسر می‌داشتم که خریدام رو واسم میاورد و داخل ماشین می‌ذاشت؟!» ای بابا.

می‌خواستم صندلی جلو بشینم اما وقتی فهیدم که اون دو تا خانوم سوار ماشین نمیشن، نظرم عوض شد و رفتم عقب نشستم. جلو نشستن توی ماشین یه مرد غریبه ایده‌ی خوبی نیست؛ اغلب اوقات. به جز من مسافر دیگه‌ای نبود. راننده حرکت کرد. توی مسیر دیدم که این ریتاردها بازم اومدن راه‌پیمایی! اغلب‌شونم زن بودن. زن‌هایی که یه عمر سرکوب شدن و هیچ اختیاری از خودشون نداشتن. حالا با چهار تا شعار دادن احساس قدرت می‌کنن. راننده جلوی نونوایی نگه داشت و عذرخواهی کرد تا بره نون بخره. برای رسیدن عجله‌ای نداشتم. نون سنگک خرید و کلی بهم تعارف کرد. آقای مهربونی بود. منم جلوی پروتیینی محله‌مون پیاده شدم. ۹تا دونه تخم مرغ شد ۱۳۰ تومن. مادر همه‌تون رو گاییدم که سال ۹۶ وقتی اومدیم خیابون، تخم مرغ دونه‌ای ۵۰۰ (تا تک) تومن شده بود اما بسیجی داشت به دودول کوچیک باباش می‌خندید و ما رو مسخره می‌کرد که بابت قیمت‌ها معترض بودیم!

وضعیت آب و هوا:
https://irimo.ir

سایت واسه آپلود عکس و فایل:
(بعضی از این سایت‌ها فقط با وای‌فای باز میشن. پس حواس‌تون باشه اگه از عکساش توی بلاگ‌تون استفاده می‌کنید، فقط اونایی که وای‌فای دارن می‌تونن عکساتون رو ببینن.)
http://pastehub.ir
https://m.ulni.ir
https://uploadkon.ir
https://www.picofile.com
https://uupload.ir
http://linklick.ir
https://uploadboy.com
https://my.files.ir
https://nixfile.com
https://upha.ir
https://guardnet.ir

سرچ عکس و ویدیو:
https://taw-bio.ir

دانلود فیلم، سریال، انیمیشن و انیمه:
https://dls2.iran-gamecenter-host.com/DonyayeSerial (2,4,5,6,7)
https://nairobi.saymyname.website/Series
https://berlin.saymyname.website
https://rio.ggusers.com/Series
https://dl2.sermoviedown.pw (2,3,4,5,11,12)
https://www.myf2mi.top
https://f2me.top
https://cup.theazizi.ir
https://flzios.ir
https://oldtowns.top
https://gifpey.info
https://cup.theazizi.ir
https://dls2.iran-gamecenter-host.com/DonyayeSerial
https://nilfgaard.top
https://doostihaa.com
https://topfilme.ir
https://uptvs.com
https://kiamovie.ir
https://dlrozaneh.ir
https://vipofilm.com
https://filmr.ir
https://myfilm2m.ir
https://zardfilm.in

تماشای آنلاین فیلم و سریال:
https://pishtazmovie.ir
https://namava.ir
https://filmnet.ir
https://filimo.com
https://gapfilm.ir

تماشای آنلاین و دانلود فیلم، سریال، انیمیشن، انیمه، استندآپ کمدی، ریلتی شو و غیره با خریدن اشتراک:
https://avasaraf.top
https://empirebesttv125.cfd

زیرنویس فیلم و سریال:
https://subkade.ir
https://subzone.ir
https://3fa.ir

دانلود آهنگ:
https://radio.9craft.ir
https://melovaz.ir
https://behmelody.in
https://beeptunes.com
https://vmusic.ir
https://upmusics.com
https://avapedia.com

گوش دادن آنلاین به آهنگ‌های خارجی:
(اگه اشتراک بخرید می‌تونید دانلود هم کنید)
https://musilon.com

گوش دادن آنلاین و دانلود آهنگ ایرانی و خارجی با خرید اشتراک:
https://toogoosh.com

واسه اهل کتاب:
https://fidibo.com
https://taaghche.com
https://navaar.ir
https://libra-books.com
https://ebooksworld.ir

دانلود نرم افزار، اپلیکیشن و بازی:
https://bazion.ir
https://soft98.ir
https://yasdl.com
https://farsroid.com
https://vgdl.ir
https://par30games.net
https://gameq.ir
https://cafebazaar.ir
https://myket.ir
https://downloadha.com
https://download.ir
https://patoghu.com
https://gold-team.org
https://bosgame.ir
https://pirategames.ir
https://sarzamindownload.com
https://dlfox.com

جستجوگر:
https://zarebin.ir
https://gerdoo.me
https://shaadbin.ir
https://search.bertina.ir
https://2059.ir

هوش مصنوعی :
https://chat.boofai.com
https://hooshyar.golrang.ai
https://hooshang.ai
https://chat.smartbytes.ir
https://hooshang.ai
 https://gapgpt.app/chat
 https://roboo.ir
https://boofai.com
https://liara.ir

نقشه‌ی آنلاین و مسیریابی:
https://neshan.org
https://balad.ir

مبدل آنلاین اعداد انگلیسی به فارسی:
https://easysoft.ir/services/convertor

ترجمه‌ی متن و دیکشنری:
https://faraazin.ir
https://abadis.ir
https://fastdic.com
https://dic.b-amooz.com

هوش مصنوعی رایگان داخل تلگرام:
https://t.me/ChatGPT_General_Bott
https://t.me/GPTooliBot
https://t.me/TypespaceBot
https://t.me/JWGPT3_bot
 

بچه‌ها من بیشتر این لینک‌ها رو از چنل‌های https://t.me/vasl_bashim و (آدرس اون یکی رو یادم نیست) برداشتم. ادیتش رو خودم انجام دادم و یه سری لینک هم خودم به لیست اضافه کردم.
امیدوارم مورد پسندتون واقع بشه 💚

وقتی آقای سین اومد خونه، براش حسی که داشتم رو تعریف کردم. ازم پرسید «چی جلوت رو گرفته؟» از توی هال داد زدم «دیدن نابودی آخوند!» مشغول قانع کردن خودم برای خوردن یه قاشق دیگه از غذا بودم که آقای سین اومد توی هال. گفتم «می‌خوام به مدت یک روزم که شده ایران بدون آخوند رو ببینم. ضمن اینکه نمی‌خوام توی ایران بمیرم!»

+ یعنی فقط وضعیت سلامت روان من و دوستام! :))))

هزار تا فکر مختلف از توی ذهنم می‌گذشت. هزار تا کار داشتم که باید انجام می‌دادم و هزار تا متن بود که باید تایپ می‌کردم. مغزم درست کار نمی‌کرد. بهم گفت که احتمالا فردا همراه دوستاش میره مازندران. حسودیم شد؛ «چرا با اونا میره و پیش من نمی‌مونه؟!» منم با این خلاهای عاطفیم به غرعان! حالا خوبه اصلا هیچ ربطی به هم نداریم و هیچ جای زندگی همدیگه نیستیم!

بهش نقاشی تعارف زدم. جوابش مثبت بود. رفتم واسش تخته، کاغذ و راپید آوردم تا همراه من نقاشی کنه. مدادرنگیای کوچولوم که بعضیاشون اندازه‌ی یه بند انگشت هستن نظرش رو جلب کردن. دلش خواست که از مدادرنگیای فسقلیم عکس بگیره. گمونم یه ساعتی مشغول عکاسی بودیم! هی مدادها رو می‌چیدیم و هی میوفتادن. چند باری دستم خورد و کل مدادها افتادن. آروم دستش رو گذاشت روی پام و گفت Don't be sad! گمونم بعد از اینکه چند بار موقع رد شدن از خیابون بازوش رو گرفتم و موقع حرف زدن و شوخی کردن تماس فیزیکی کوچیک داشتم باهاش، متوجه شده که من با تماس‌های بدنی این شکلی مشکلی ندارم.

حین عکاسی از مدادرنگیا رفتم چای ریختم برا جفت‌مون. همزمان به این فکر می‌کردم که می‌خواستم شب رو زود بخوابم اما راستش وقت گذروندن باهاش رو دوس دارم. حس خوبی بود که کنارش نشسته بودم.

واسش یه سری از وسایل تزیین که برا هالووین درست کرده بودم رو آوردم. یه روح کوچیک رو انتخاب کرد و گذاشت کنار مدادرنگیا. سلیقه‌ش با من فرق داره. اون روحه هرگز انتخاب من نمی‌بود. اما از نظر اون قیافه‌ش خنده‌داره. ساعت سه بعد از نصف شب ازم پرسید «به نظرت این کاری که ما داریم انجام می‌دیم غیرعادی نیست؟!» گفتم چیِ من و تو عادیه که این یکی عادی باشه عزیزم؟!

بهش گفتم حروف چ و ش رو جالب تلفظ می‌کنه. بهم گفت که تا به حال کسی بهش چنین چیزی نگفته بود. حروفی که تقریبا با نوک زبون بیان میشن رو یه جور قشنگی تلفظ می‌کنه.

روی زمین دراز کشید. موهای فرفریش با پوست دست راستم اصطکاک پیدا کردن. دلم می‌خواست دست کنم توی موهاش و صورتش رو نوازش کنم.

عینکش رو که برمی‌داره خیلی جذاب میشه. چشماش درشت‌تر از چیزیه که از پشت عدسی عینکش دیده میشه. ترکیب چشماش و لبخندش رو واقعا دوس دارم.

بهم گفت چند ساله که دستاش لرزش خفیف داره. گفتم اکس منم دستاش می‌لرزید. من اصولا با پسری که می‌دونم احتمالش هست توی رابطه برم راجع به جزییات اکسم و رابطه‌مون حرفی نمی‌زنم. می‌دونم که ما تایپ هم نیستیم و چیزهای مختلفی رو از رابطه می‌خوایم، حتی راه‌مونم دوره؛ بنابراین رابطه‌ای هم شکل نمی‌گیره. واسه همین راجع به اکسم حرف زدم باهاش.

اون شب که داشتم عکس اکسم رو به خانوم پ و آقای الف نشون می‌دادم، اونم عکسش رو دید. امشب گفت که از میزان شباهت‌شون به همدیگه برگاش ریخته بود و یه لحظه از خودش پرسید «ما کی کنار دریا با هم عکس گرفتیم؟!» بعدم با یه خنده‌ی ریز گفت «گویا از پسرای مو فرفری که عینک می‌زنن و بینی بزرگ دارن خوشت میاد!» حالا خبر نداره که قد اکسمم بلند بود! خندیدم و بهش گفتم «حتی مثل تو تئاتر کار می‌کرد!» چیزی که یادم رفت بهش بگم این بود که اونم به جزییات توجه می‌کرد، روحیه‌ی لطیفی داشت و رابطه‌ش با رنگا خوب بود.

صبح که بیدار بشم احتمالا رفته. منم ساعت ده و ربع باید با تراپیستم صحبت کنم تا متوجه بشم که چرا یهویی بعد از سه سال این آدم جذاب شده برام. والا آدمیزادم با این احساساتش و پیچیدگی‌های ذهنش! همین مدل احساسات عجیب غریبه که باعث میشه به صورت ناخودآگاه از رابطه دوری کنم. آسیب دیدن، شکستن قلبم و جدایی خیلی دردناک و ترسناکه برام.

+ کامنت‌هاتون رو یکم دیگه جواب میدم. واقعا انرژیم پایینه .:T_T:.

سیم‌کارت سفید به سیم‌کارت‌هایی گفته میشه که به اینترنت بدون فیلترینگ دسترسی دارن. بهش میگن سیم‌کارت سفید چون هیچ سایت و پلتفرمی توش توی لیست سیاه (فیلتر) نیست. مسئولین، آقازاده‌ها، مزدورها، عرزشیا، آخوند به کون‌ها و خون‌شورها کسایی هستن که سیم‌کارت سفید دریافت می‌کنن. قطعا تمامی فعالیت‌هاشون تحت کنترله و اگه دست از پا خطا کنن به گا میرن.

سال‌های ساله که یه عده دارن از چنین خدماتی استفاده می‌کنن اما گندش زمانی در اومد که چند ماه پیش ایلان ماسک یه قابلیت جدید به توییتر اضافه کرد؛ الان توییتر بهت نشون میده که آیپی کاربرها مال کدوم کشوره و دارن از چه دستگاهی (اندروید، آیفون، دسکتاپ) استفاده می‌کنن. کسایی که سیم‌کارت سفید دارن آیپی‌شون واسه ایران و یا غرب آسیاست. اما افراد عادی مثل ماها که برای اتصال از وی‌پی‌ان استفاده می‌کنیم، آیپی‌مون مال کشور مربوط به وی‌پی‌ان‌مونه.

این سیم‌کارت رو افراد خاص به صورت رایگان دریافت می‌کنن اما در ازاش برای ج.ا کار می‌کنن. مثلا این سلبریتی‌ها و مجری‌هایی که همیشه پشت حکومت هستن و توی قطعی اینترنت به اینستا و توییتر دسترسی دارن؛ اینا همه‌شون سیم‌کارت سفید دارن. اصلا کار یه عده از صاحبان سیم‌کارت سفید اینه که بیان توی اینترنت بین قومیت‌های کشور اختلاف ایجاد کنن، بین جریان‌های فکری چند دستگی ایجاد کنن، به ذهن مردم جهت بدن و واسه آخوندا خایه‌مالی کنن.

یه تعداد اکانت توی توییتر هست که ما بهشون می‌گیم اکانت ناامن. اکانت‌های ناامن اکانت‌های سایبری هستن. در واقع ج.ا برای چنین اکانت‌هایی هزینه می‌کنه؛ از جیب ما می‌دزده و به مینیون‌های خودش میده. این اکانت‌ها در ابتدا خودشون رو به شکل من و تو جا می‌زنن و محتوای فکری مشابه ما تولید می‌کنن تا اعتماد مردم رو جلب کنن و فالوورشون زیاد بشه. حتی میرن از توی پینترست و اینستا عکس آدمای رندوم خارجی که شبیه ما هستن رو برمی‌دارن و به عنوان عکس خودشون منتشر می‌کنن. یا مثلا راجع به موضوعات جنجالی توییت می‌زنن تا مردم از روی هیجان واکنش نشون بدن و ایمپرشن اکانت‌شون بره بالا. بعد توی موقعیت‌های حساس، مثل زمان اعتراضات و جنگ، خود واقعی‌شون رو نشون میدن و شروع می‌کنن به نفع ج.ا محتوا منتشر می‌کنن. و از اونجایی که فالوور و ایمپرشن اکانت‌شون بالاست، محتواشون خیلی راحت دیده میشه. این موضوع بهشون کمک می‌کنه تا اخبار دلخواه خودشون رو در سطح کشور و در سطح جهانی منتشر کنن. اینجوری تصویر دلخواه‌شون از کشور رو به شهروند خارجی و رسانه‌های خارجی نشون میدن. واسه همینه که خیلی از خارجیا حرف ما مردم عادی ایران رو باور نمی‌کنن چون رسانه‌ی ج.ا داره چیز دیگه‌ای رو بهشون نشون میده.

از وقتی که ایلان ماسک آپدیت جدید واسه توییتر داد، تعداد اکانت‌های ناامن خیلی کمتر شده چون تشخیص‌شون راحت شده. قبلا برای شناسایی‌شون خیلی چالش داشتیم؛ هر چند ماه یکبار ویژگی مشترک‌شون تغییر می‌کرد. مثلا یه مدت تاریخ جوین همه‌شون ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ بود. یه مدت روی چشم‌شون توی عکس پروفایل خط قرمز می‌کشیدن. یه مدت یه عکس مشابه روی هدر اکانت‌شون می‌ذاشتن. این نشونه‌های مشترک واسه اینه که راحت همو پیدا کنن؛ با همدیگه تعامل کنن و اکانت‌شون زودتر رشد کنه.
و اینکه الان توییتر اکانت‌هایی که ربات هستن رو حذف می‌کنه. یه عده از این اکانت‌ها عملا پشتش آدم نبود و از طریق بات‌ها کنترل می‌شدن. حتی چند تا از زندانی‌های سیاسی توی تجربیات‌شون نوشتن که وقتی دستگیر شدن، از زیر چشم‌بند توی گوشی بازجوها دیدن که صاحب یه سری از این اکانت‌ها بودن.

به صورت کلی سیم‌کارت سفید دستمزد رقصیدن روی خون هم‌میهنته. دقیق نمی‌دونم که برای خود اینترنت‌شونم پول پرداخت می‌کنن یا نه، اما خب بعید نیست که کل اینترنت هم رایگان در اختیارشون قرار بگیره. درواقع سیمکارت سفید یکی از ساندیس‌هاییه که بهشون میدن. البته اسم سیم‌کارت سفید زیادی فنسی و گوگولیه. باید اسمش رو گذاشت سیم‌کارت خونین.

+ اولین باری که بحث سیمکارت بدون فیلتر توی کشور مطرح شد، سال ۱۴۰۲ بود که تیم النصر عربستان با پرسپولیس توی تهران بازی داشت؛ به کل تیم و تدارکات سیمکارت بدون فیلتر دادن. درست مثل کره‌ی شمالی که اگه به عنوان توریست بری، امکانات در اختیارت قرار میدن تا بری واسه بقیه‌ی دنیا به‌به چه‌چه کنی که کره‌ی شمالی اونقدرا که میگن بد نیست!
اون موقع کریستین رونالدو توی النصر بازی می‌کرد.الان دیگه خبرش رو ندارم.

بعد از این آهنگ، خود سایت میوزیلون واسم یکی دو تا آهنگ کانتری پلی کرد. رفتم توی اکانت آرتیستش، کل آلبوم رو گوش دادم. آهنگاش ملایمه و کاملا مناسب شرایط سردرد منه. دلم برا موزیک فولک و کانتری تنگ شده بود. می‌ذارمش که شما هم لذت ببرید:

+ قبل از نوشتن این پست با ارور «500» بلاگیکس مواجه شدم. همین‌مون مونده که وبلاگ رو هم از دست بدیم.

+ سردرد دارم. گردنم درد می‌کنه؛ دردش جوریه که انگار دیشب بد خوابیدم. سردردمم می‌تونه به خاطر همون باشه.
+ گشنمه.
+ حوصله‌ی دیدن پست این عرزشیا رو توی اکسپلور ندارم.
+ کسّ ننه‌ی آخوند.

• این کد رو باید توی قسمت HTML پست‌تون وارد کنید:
<audio src="__AUDIO__" controls=""></audio>

• بعدش __AUDIO__ رو حذف کنید و به جاش لینک آهنگ دلخواه‌تون رو قرار بدید.

همین دیگه. خوش بگذره!

+ راستی من چهار تا آهنگ به پست دیشبم اضافه کردم. از دیشب در تلاشم که یاد بگیرم چه جوری باید آهنگ بذارم :)) لینک پستم رو می‌ذارم براتون:
دارم به زور ادامه میدم

امروز بچه‌ها تصمیم گرفتن راز جنگل بازی کنن. من ایرپادم رو گذاشتم توی گوشم، پیشبند بستم، ماسک زدم، دستکش پوشیدم و اسپری گازپاک‌کن رو برداشتم. پریشب آقای الف همبرگر سرخ کرد و چنان شعله‌ی گاز رو زیاد کرد که مطمئنم روغن تا سر کوچه‌مونم پریده. گاز واقعا کثیف بود؛ حتی رد شدن از کنارش میلم به زندگی رو پنج درصد کم می‌کرد. چهار تا از آهنگ‌هایی که تیلر سوییفت توی اراز تور از آلبوم The Tortured Poets Department با پیانو اجرا کرده بود رو پلی کردم. دوباره ابرهای سیاه اومدن وسط قفسه‌ی سینه‌م و فضای درونم رو تاریک و پر از غم کردن. پلی لیست روی تکرار بود و من همینطور گاز رو می‌سابیدم و دنبال لکه‌های چربی می‌گشتم. دیدم که چقدر شبیه مامانم شده‌م؛ اونم به جای بودن توی جمع و لذت بردن از کنار هم بودن ترجیح میده خونه رو تمیز کنه. اونم میگه «بهم اصرار نکنید بذارید که کارم رو انجام بدم! اینجوری حالم بهتره!»

راستش چند سالیه که دیگه از بازی‌ها لذت نمی‌برم؛ حوصله‌م رو سر می‌برن. ترجیح میدم با دوستام جمع شیم و راجع به خودمون صحبت کنیم؛ که همدیگه رو بیشتر بشناسیم. آدما نیاز دارن که بدونن یکی توی دنیا هست که حرف‌شون رو می‌فهمه و به نظرم یکی از ویژگی‌های مهم یه دوست خوب اینه که کنارش بتونی از احساساتت صحبت کنی و اون بدون قضاوت بهت گوش بده و کنارت بشینه.

گاز که تمیز شد سطل آشغال رو هم شستم چون اصلا بوی جالبی نداشت. کارم که تموم شد واقعا خسته بودم؛ انرژی روانیم تخلیه شده بود. بچه‌ها مشغول بازی بودن؛ با گوشی‌شون ازشون عکس یهویی گرفتم و رفتم روی تخت دراز کشیدم. دلم می‌خواست گریه کنم اما سر و صدای بچه‌ها اجازه نمی‌داد که توی فضای روانی مناسب قرار بگیرم. بعد از بازی رفتن ناهار رو آماده کنن و هی می‌گفتن آبکش بده، قابلمه کجاست، لیمو ترش می‌خوایم، کیر خر می‌خوایم؛ منم هی مجبور بودم که از اتاق بیام بیرون و اصلا نتونستم که استراحت کنم.

آخرین باری که از اتاق اومدم بیرون، از بچه‌ها عذرخواهی کردم که انرژی روانیم پایینه. و براشون توضیح دادم که الان توی سالگرد آشناییم با اکسم هستم که از دستش دادم. آخه بدن یادش می‌مونه و آدم توی چنین سالگردهایی بدون اینکه خودش بخواد به هم می‌ریزه. آقای پ گفت «من و بابامم هر سال نزدیک سالگرد مامانم واقعا حال‌مون بد میشه. اگه ایموشنال ساپورت می‌خوای، خانوم پ هست.» خانوم پ دوس‌دختر آقای الفه. اومد بغلم کرد. اون یکی خانوم پ که دوس‌دختر آقای پ هست هم به بغل ما اضافه شد. من و خانوم پ (اولی) رفتیم توی اتاق.روی تخت نشستیم، همو بغل کردیم و گریه کردیم. بهش گفتم که دلم می‌خواست توی مراسم‌هایی که دوستای اکسم می‌گیرن شرکت کنم اما اونا اصلا شبیه آدمایی به نظر نمیان که حس کنی تمایلی به ارتباط باهات دارن. حتی هر بار که میرم بیرون، ته ذهنم خیال می‌کنم قراره سگش رو ببینم. بهش گفتم بارها و بارها راجع به این آدم ژورنال کردم و نوشتم؛ دیگه نمی‌دونم که اصلا چی باید راجع بهش بنویسم.

یکم گذشت و آقای الف وارد اتاق شد. مثل اغلب مردا تلاش کرد تا توی چنین شرایطی ما رو بخندونه. بهش گفتیم که ما الان نیاز داریم غمگین باشیم و گریه کنیم. چند دقیقه‌ی بعد آقای پ همراه دوس‌دخترش اومدن توی اتاق. به محض اینکه در رو باز کرد شروع کرد به مسخره کردن آقای الف؛ عادت دارن که سر به سر هم بذارن و همدیگه رو روست می‌کنن. شمع‌هایی که توی شیشه‌ی واین گذاشته‌م رو روشن کردم و چند دقیقه‌ای دور هم صحبت کردیم. بعدش بچه‌ها گفتن که ناهار آماده‌ست. میز رو چیدیم و مشغول خوردن غذا شدیم. من هنوز بغض توی سینه داشتم اما همراه غذا قورتش دادم.

راستش گریه‌هام هنوز تموم نشده. حتی نمی‌دونم که کی تموم میشه. شاید نیازه که برم سر مزارش. زنده بودن کار سختیه و من واقعا از آدمیزاد بودن و احساسات داشتن خسته‌م.

+ آهنگ‌هایی که گوش دادم؛ دقیقا به همین ترتیب:

How Did It End - Taylor Swift (Eras Tour, Live From Stockholm)

loml - Taylor Swift (Eras Tour, Live From Paris)

My Boy Only Breaks His Favorite Toys - Taylor Swift (Eras Tour, Live From Paris)

Peter - Taylor Swift (Eras Tour, Live From Stockholm)

امروز که آقای سین رفت، روی مبل مچاله شدم. یه غمی رو توی قفسه‌ی سینه‌م حس کردم. نمی‌دونستم دلیلش چیه. تراپیست سابقم می‌گفت نیازی نیست که همون اول بدونم حسم چیه و از کجا میاد. مهم اینه که کنارش بشینم و احساسش کنم. یه بالشتک لوله‌ای رو بغل کردم؛ چقدر دلم می‌خواست که یکیو بغل کنم اما هیشکی نبود. چشمام رو بستم و حس‌های توی سینه‌م پررنگ‌تر شدن و اومدن بالا. اشک از چشمام ریخت روی گونه‌هام، غلطید و راه خودش رو تا انتهای صورتم پیدا کرد. یه سری معماها شروع کردن به حل شدن. حسم شبیه به دوران بچگیم بود؛ وقتایی که با پسرخاله‌م که همسن هستیم بازی می‌کردم و دلم می‌خواست که یکی دوستم داشته باشه. ولی چرا اون؟ شاید چون وقتایی که آدما بهم توجه نمی‌کنن واسم جذب‌ترن؛ مثل یه مرحله از گیم که باید کشفش کنی و تا انتهاش بری. وقتی که مرحله رو تموم کردی و امتیازت رو گرفتی، دیگه واست جذابیتی نداره. اینو تراپیست سابقمم چند باری بهش اشاره کرده بود. یه پسری بود که اصلا تایپ من نبود اما بعد از دیدنش ذهنم درگیرش شده بود. تراپیست سابقم بهم گفت «احتمالا واسه اینه که توجهی که می‌خوای رو بهت نمیده. و احتمالا بعد از اینکه بهت توجه کنه، دیگه برات جذابیتی نداره.»
والا ما هم با این الگوهای روانی‌مون. هیچ چیز سالم و قابل توجهی از والدینم و این خانواده بهم نرسیده.

توی همین فکرها بودم که یادم اومد یکی دو روز پایانی سال حواسم بود که سالگرد آشناییم با اکسمه. این چند روزی که مهمون داشتم ذهنم فرصت خالی پیدا نکرده بود تا بهش فکر کنه. دو سال پیش، این روزا، یکی از زیباترین دوره‌های زندگیم بود. من و پسر قشنگ موفرفری با هم آشنا شده بودیم و شب‌ها رو توی جاده‌های گیلان با هم به صبح می‌رسوندیم. رابطه‌ی ما طولانی نبود، اما عمیق و پررنگ بود. چهار ماه بعد از جدایی‌مون تصمیم گرفت که این دنیا رو برای همیشه ترک کنه. حالا من هر سال تنهایی یاد مناسبت‌هایی که با هم داشتیم میوفتم.

همه‌ی این افکار توی هم گره خوردن و بیشتر گریه کردم. دلم برای اکسم و سگش تنگ شد؛ برای روزایی که بوی ادکلنش از روی پوست گردنش می‌پیچید زیر دماغم و وقتی نگاهش می‌کردم واسم سوال می‌شد که چشماش چطور می‌تونه اینقدر قشنگ باشه؟

به قول Marc Maron «نیاز داشتم که همه‌ی احساساتم رو حس کنم.» پس یه آهنگ از تیلر سوییفت پلی کردم. تیلر همیشه نجات دهنده‌ست.

+ واسه نوشتن این پست خیلی راحت نبودم. راستش من به نوشتن توی پلتفرم‌های دیگه عادت کرده‌م و بعد از چند سال اولین باره که دارم توی وبلاگ اوپن آپ می‌کنم و راجع به چنین احساسات و افکاری صحبت می‌کنم. ولی خب، انجامش دادم.

رفتم در کابینت رو باز کردم تا شیشه‌ی جو پرک رو بردارم و قاطی شیر و موز کنم. لبه‌ی شیشه خورد به کابینت و خورده‌هاش پخش شد داخل کابینت و روی موکت!

بالاخره شیرموز نفرین شده آماده شد و مشغول خوردنش شدیم. بعدش رفتم سراغ جاروبرقی تا کف آشپزخونه تمیز شه و خورده شیشه‌ها توی دست و پامون نره. همه‌چیز خوب پیش رفت. خم شدم که سیم جاروبرقی رو جمع کنم، یهو نمی‌دونم از کجا و چه جوری خرطوم جاروبرقی کوبیده شد به عینک و لبم! عینکم افتاد و بلافاصله طعم خون رو توی دهنم حس کردم! توی آینه نگاه کردم و دیدم که بله! قسمت داخلی لب بالا و پایینم زخم شده!

ساعت یازده شبه و گویا تونستم روز اول ۴۰۵ رو زنده بمونم!

هر فاکین سال! هر فاکین سال دقیقا همین موقع آب تانکر ساختمون خالی میشه! من نمی‌فهمم این همسایه‌ها دقیقا چیو می‌شورن و چقدر می‌شورن که کل آب منبع خالی میشه! من از نه سالگی توی آپارتمان زندگی می‌کنم و تجربه‌ی زندگی توی ساختمون‌های زیادی رو داشته‌م. این ساختمون تنها ساختمونیه که توش هر سال این چالش رو داریم!

تند تند موهام رو آب کشیدم و بدون اینکه بدنم رو شسته باشم از حموم اومدم بیرون. حوله تنم کردم و رفتم کتری چای‌ساز رو برداشتم و با آبی که داخلش بود صورتم رو شستم. همزمان به زن ایرانی فحش می‌دادم که یک سال دیگه هم موفق شد بدون درمان وسواسش توی آخر سال ما برینه. به قول اون زن سیاه‌پوست که توییت زده بود:

I do not support all women. Some of you bitches are very dumb!

سریع آماده شدم و رفتم دیدن آقای سین. اسنپ گیر نمیومد و یه راننده‌ی تپسی با تاخیر خیلی زیاد بالاخره سفر رو قبول کرد. گمونم ماشینش اصلا ترمز نداشت! یه کله رانندگی می‌کرد. سر یه سه راهی دلم می‌خواست سرم رو از شیشه ببرم بیرون و به پسر جوونی که جلومون بود بگم «آقا واستا، این اصلا ترمز نداره!»

بالاخره رسیدم شهرداری. آقای سین رو بغل کردم و بهش گفتم «دیدی با شهرداری‌مون چیکار کردن؟!» تمام شهرداری پر از پارچه‌ی سیاه و بنرهاییه که کل ساختمون شهرداری رو پوشونده! انگار نه انگار که نوروزه و مسافر میاد تا با این ساختمون عکس بگیره! درسته که وسط جنگیم اما یه عده در هر صورت سفر میرن.

هردومون گشنه بودیم. دنبال کافه گشتیم اما جایی باز نبود؛ تلفیقی از ماه رمضون، آخرین روز سال و گشادی رشتی جماعت. همینطور توی خیابونا و کوچه پس کوچه‌ها دنبال کافه و رستوران بودیم که یهو چشم‌مون افتاد به کافه رستورانی که احتمالا تازه باز شده بود. منوشون رو بنر کرده بودن سر در ورودی! قیمتاشون خوب بود.

رفتیم داخل. توی حیاط‌شون تاب داشتن. از این میزا گذاشته بودن که بخاری داره. چمن مصنوعی‌شون توی ذوق می‌زد. از پله‌ها رفتیم بالا. در رو که باز کردیم، درشون دیلینگ دیلینگ صدا داد. اتاق اول وایب کافه داشت؛ میز و صندلیاش چوبی بود. جز ما و یه زن و مرد که صاحب رستوران بودن کسی داخل نبود. آقاهه راهنمایی‌مون کرد سمت یه اتاق دیگه. اونجا رسمی‌تر بود و وایب رستوران می‌داد. هر دو تا اتاق پنجره داشتن و می‌تونستی حیاط رو ببینی.

غذا سفارش دادیم. غذاشون کاملا خونگی بود و خوشمزه. رستوران‌شون اونقدر خونگی بود که باید دم دستشویی کفشت رو درمیاوردی و با دمپایی می‌رفتی داخل! :)) خلاصه سفارش‌مون رسید و توی سکوت دلپذیر رستوران مشغول خوردن غذا شدیم. چند دقیقه گذشت و از صدای ترقه‌ها متوجه شدیم که سال تحویل شده. به شوخی به آقای سین دست دادم و گفتم «نوروزتون پیروز!» و بعدش قاشق بعدی غذا رو گذاشتم توی دهنم.

غذا که خوردیم تینت لب و لیپ گلاسم رو تمدید کردم. از صاحبای کافه خداحافظی کردیم. من دلم پیش تاب‌شون مونده بود. به آقای سین گفتم «بریم تاب سوار شیم؟» مثل همیشه موافق بود. تاب‌شون قرمز و خانوادگی بود اما فاصله‌ی کمی با سطح زمین داشت. گمونم یه ده دقیقه‌ای تاب خوردیم و راجع به چیزای رندوم صحبت کردیم. نگاه‌های آقای سین خیلی نافذه. از اون نگاه‌هایی که همراه با لبخنده و با خودت میگی این صورتیه که می‌تونم ببوسمش. اما خب من می‌خوام که فقط دوست باقی بمونیم و نمی‌خوام چیزی که داریم رو خراب کنم.

تاب خوردن‌مون که تموم شد دیگه شب شده بود. یه گربه روی پله‌ها نشسته بود؛ مثل اغلب گربه‌ها بهمون محل نداد. کمی قدم زدیم. از شهرداری صدای بلند قرآن میومد. باد سرد می‌وزید و سینوس‌هام رو اذیت می‌کرد.

نوروزتون پیروز 🌱 

پاینده ایران 💚 🦁 ☀️ ❤️ 

این اهریمن از خودش هیچی نداره! هیچی به جز یه مشت مزدور و قاتل. توی تمام این سال‌ها برای ایران و ایرانی هیچ کاری نکرد. تف.

توی شهر که راه میری، تحمیل ایدیولوژی رو به وضوح می‌بینی. از هر گوشه صدای نوحه میاد. توی سبزه میدون و شهرداری هزار تا غرفه زدن. پول تک‌تک این غرفه‌ها و محصولاتش رو از جیب ما دزدیده‌ن. تعداد زن‌های چادری و مردهای ریشو بیشتر از روزای معمولیه. یهو می‌بینی یکی‌شون از جلو داره میاد و پرچم خرچنگ‌نشان دستشه.

جدی منتظرم هوا گرم بشه تا مجبور نباشم هزار لایه لباس بپوشم. اون وقته که با دیدن من و لباسام فقط حرص می‌خورن و تا انتهای ماتحت‌شون می‌سوزه.

هر شب تعداد این عرزشیا توی راهپیمایی داره کمتر میشه. امشب شاید کلا پنجاه نفر بودن. اونوقت واسه همون پنجاه نفر، پونزده تا نیروی ضد شورش آورده بودن توی میدون صیقلان! 

آلودگی صوتی‌شون واقعا کلافه‌م کرده. هر کی یه اسپیکر گذاشته و یه کسشری پلی کرده. توی سبزه میدون دو تا مسجد توی فاصله‌ی پنجاه متری همدیگه هستن! یکی‌شون با صدای بلند آهنگ پخش کرده بود. یه مرد میانسال کنار فروشگاه مانتو فروشی زنبیل سبزی و تربچه گذاشته بود برای فروش. داشتم فکر می‌کردم این آدم چه گناهی کرده که تمام روز باید این صدا رو تحمل کنه؟!

+ حین نوشتن این پست، چهار پنج دفعه در بالکن لرزید. زدن! :))) رفتم سر بالکن دیدم همه اومده‌ن سر پنجره! 🤣 واقعا Iran is not for beginners!

آخر ترمم پروژه‌ی ترجمه‌ی یه فایل رو داشتیم با مدت زمانی که استاد مشخصش می‌کرد. بچه‌ها همیشه عزا می‌گرفتن که «حالا فایل از کجا پیدا کنیم و موضوعش چی باشه که سخت نباشه؟!» اون موقع اینترنت به این شکل در دسترس نبود و مودم‌ها هنوز وای‌فای نبودن و با کابل لن وصل می‌شدن به لپ‌تاپ و پی‌سی. وی‌پی‌ان هم اینقدر راحت در دسترس نبود. ولی من از ابتدای زندگیم فن گرل بودم و همیشه می‌دونستم که میرم یه مصاحبه از اوریل لاوین برمی‌دارم و ترجمه می‌کنم. بعضی از بچه‌ها به این موضوع حسادت می‌کردن و همیشه می‌گفتن «خوش به حالت! تو که راحتی!» انگار من جلوشون رو گرفته بودم که فن کسی باشن!

یه بار تا ساعت چهار صبح پای لپ‌تاپ در حال ترجمه بودم؛ صبح روزی که باید پروژه رو تحویل می‌دادیم! یهو ورد قاطی کرد و تمام ترجمه‌م بدون اینکه سیوش کرده باشم پرید! منم چون خسته بودم و می‌دونستم که قطعا نمی‌تونم تا هشت صبح آماده‌ش کنم لپ‌تاپ رو بستم و گرفتم خوابیدم.

همه‌ی اینا رو تعریف کردم که بگم الان اینترنت نیست تا من املای واژه‌ها و ترکیب اصطلاحات جدیدی که می‌شنوم رو سرچ کنم، پس هر بار یه فحش به آخوند میدم که ما رو به این روز انداخته. همه‌ی دیکشنریامم خونه‌ی باباست. لازم شد که برم بیارم‌شون. ذره‌بین و سایت‌های ایرانی اونقدر که باید به درد نمی‌خورن. فک کن یه آدمی رفته شبکه و این چیزا خونده؛ تهش اومده داره برای اهریمن و مازلم آفتابه به دست کار می‌کنه تا اینترنت مردم رو قطع کنه، درست با همون چیزایی که توی اینترنت یاد گرفته! واقعا دریای مادرجندگی ساحل ندارد.

این داستان ریپورت کردن‌هاتون منو یاد زمان‌هایی می‌ندازه که ساسی آهنگ میده بیرون! همیشه یه عده پاچه‌ش رو می‌گیرن که «این آهنگا چیه می‌نویسی؟! اینا مناسب بچه‌ها نیست و بدآموزی داره!» سوال اینجاست: مگه ساسی برای بچه‌ها آهنگ می‌سازه؟! مخاطب آهنگای ساسی بزرگسالان هستن! تقصیر ساسی نیست که کشور سیکیم خیاری اداره میشه و هر آهنگی بدون سانسور و بدون در نظر گرفتن محتواش توی فضاهای عمومی پخش میشه! توی امریکا هر آهنگی که توش فحش باشه، یه نسخه‌ی سانسور شده داره که اون رو از رادیو و تلویزیون پخش می‌کنن. حتی هنرمندا واسه اجرای زنده، نسخه‌ی سانسور شده رو می‌خونن.

سو، تقصیر من نیست که بچه‌ی ده دوازده ساله وبلاگ داره و می‌تونه محتوای هر وبلاگی که دلش می‌خواد رو ببینه! من وظیفه ندارم والد دیگران باشم و ازشون مراقبت کنم.

به من نگید «طبق قوانین بلاگیکس...» پلتفرم‌های ایرانی تحت نظر رژیم ج.ا هستن و معلومه که از توی کون‌شون قانون درمیارن! اگه بخوایم طبق قوانین بلاگیکس بریم جلو که لابد منو هم باید ریپورت کنید چون تصویر نامناسب روی پروفایلم گذاشته‌م!

+ واقعا از فرش و موکت کردن خونه بدم میاد. قطعا توی خونه‌ی خودم فقط یه فرش زینتی پهن خواهم کرد.

طی یک هفته‌ی اخیر پنج جفت گوشواره خریدم. امروز یه جفت گوشواره‌ی حلقه‌ای (هوپ) دیدم که قیمتش ۸۵هزار تومن بود! پایینش یه جفت دیگه عین خودش بود که روی قیمتش زده بود ۱۵۰هزار تومن! از فروشنده پرسیدم تا مطمئن شم که جنس اینم استیله. بهم گفت جنس هردو یکیه ولی اجناس قدیمی رو با قیمت قبل می‌فروشه.

«قیمت قبلی!» اینم از اون چیزاست که به لطف آخوند وارد زبان‌مون شد چون اقتصاد مال خر است! ده سال پیش چیزی به اسم قیمت قبلی وجود نداشت که حالا بخواد معنی داشته باشه!

+ گوشواره‌ی ۸۵ تومنی رو خریدم. تازه یه جفت گوشواره‌ی فسقلی هم خریدم که قیمتش ۵۰هزار تومن بود! :)))

++ چند روز پیش به این فکر می‌کردم که چرا اکسسوری‌های طلایی نسل جدید کمرنگ‌تره. امروز فهمیدم که پررنگ‌ها استیل هستن و کمرنگ‌ترها واسه یه برند به اسم ژوپینگ. جالب واقعا.

برگشتنی دیدم میدون رو بسته‌ن و به ماشین‌ها اجازه‌ی تردد به سمت میدون اصلی شهر رو نمیدن! باورم نمی‌شد! لیترالی مسیری که می‌رسه به بازار رو بسته‌ن، دم عید! درست زمانی که بازاری باید کاسبی کنه!! دم عید!!! جدی این حجم از وقاحت و خودخواهی باور نکردنیه!

یو نو وات؟! ایکاش واقعا جهان پس از مرگ وجود داشت تا اونجا کون‌تون می‌ذاشتیم! نمیشه که شما توی این دنیا تقاص پس ندید و قسر در برید!

اینجور وقتا با خودم میگم اصلا علم پزشکی گه خورد که واکسن و دارو رو اختراع کرد! به قول بیل بر «ما انسان‌ها تنها گونه‌ای هستیم که افراد ضعیف رو زنده نگه می‌داریم!» جدی باید می‌ذاشتیم که مادر نیچر کار خودش رو بکنه! اینا با این سطح آیکیو قطعا دووم نمی‌آوردن و همون سال‌های اول زندگی از چرخه حذف می‌شدن؛ چه برسه به اینکه فرصت زاد وولد پیدا کنن و عین سوسک تکثیر شن. حیف اون خدماتی که به این انگل‌ها ارائه میشه.

+ حالا که صحبت از قالب شد بذارید اینم بگم که قالب بعضیاتون خیلی دیر میاد بالا. اصلا دو سه تا از قالب‌های آماده کلا دیر میان بالا. خواهشا رسیدگی کنید.

نوجوون که بودم کاراکتر وینی د پو رو خیلی دوس داشتم. هرچی استیکر و کاغذ کادو ازش می‌دیدم رو می‌خریدم و کلکسیون جمع می‌کردم. حتی یه ساک هم دارم ازش. یادمه توی محله‌مون یه مغازه بود که یه استیکر افقی بزرگ از پو و دوستاش رو داشت. از این مدل استیکرای شفاف بود که چسب نداشت و می‌تونستی به پشتش آب بزنی و روی شیشه و کاشی بچسبونی. اون موقع مامان بابام برام نخریدنش. منم پولامو جمع کردم و یواشکی رفتم دو تا بسته ازش خریدم؛ دو تا مدل متفاوت. تا چند سال ازش استفاده نکردم. نهایتا چند تا دونه‌ی کوچیکش رو توی حموم چسبوندم. الان حتی نمی‌دونم اون استیکرا کجان! :') البته بقیه‌ی استیکرهام رو دارم؛ این یه دونه چون بزرگ بود احتمالا گذاشته بودمش زیر تخت. یه سری از وسایلم رو هیچوقت از خونه‌ی بابا منتقل نکردم به اینجا. امیدوارم داداش دور ننداخته باشتش و توی انباری باشه.

الان دیگه میلی به آکبند نگه داشتن وسایلم ندارم و برای استفاده ازشون دنبال یه موقعیت پرفکت نمی‌گردم. من گاهی واسه رفتن تا سوپرمارکت یا میوه‌فروشی حدود یک ساعت و نیم وقت می‌ذارم آرایش می‌کنم و با آرامش لباسایی که می‌خوام بپوشم رو انتخاب می‌کنم. گاهی رنگ‌های سایه‌ی چشمم رو با لباسام ست می‌کنم. خیلی وقته که دیگه خوشی رو محدود به یه شرایط خاص نمی‌کنم. بنابراین پک استیکرم رو برداشتم و یه دونه زدم روی دیوار اتاق، یه دونه روی لپ‌تاپ و دو تام روی یخچال. به نظرم نه تا دونه استیکر توی روز اول خرید رکورد خوبیه.

+ امروز پک استیکر رو خریدم نود هزار تومن! قیمتش نود برابر شده!! Let that sink in!

آدرس موتور جستجوگر ذره‌بین:
zarebin

آدرس سایت تاو بیو:
taw-bio

عکسامم توی سایت یو آپلود، آپلود کردم:
uupload

دیشب خواب دیدم که خونه‌ی خاله بزرگم بودیم. همراه یه سری آدم که نمی‌دونم کیا بودن متوجه شدیم که یه سری از همسایه‌ها تروریست‌های ج.ا هستن. فضاش شبیه ویدیوهای سیاه سفیدیه که اخیرا اسراییل از عملیات‌شون منتشر کرده. ماها لیزر سبز داشتیم که تروریست‌ها بعد از دیدنش داشتن فرار می‌کردن.

شب‌های قبل‌ترم چنین خواب‌هایی دیدم؛ جنگ، اسلحه، ناامنی.

اما عزیزم! دیشب تو توی خوابم بودی. زنده بودی و زنده بودنت برام سوال نبود. موهای فر قشنگت رو کوتاه کرده بودی. ریشات کمی سفید شده بود و کمی لاغر شده بودی. من با دیدنت سکوت کرده بودم. فهمیده بودیم که دوستای مشترک داریم. گمونم یه آهنگ نسبتا شاد پلی شد. تو اومدی از پشت بغلم کردی تا با هم برقصیم. من ناراضی نبودم. ولی حواسم بود که خیلی بهت نچسبم چون دیگه با هم نبودیم. چقدر دلم برای بغلت تنگ شده بود و عزیزم، ما رقصیدیم.

We danced, baby

Like we stood a chance

و تو نیازی نیست که ازم بخوای «بگو که منو یادت نمیره» چون یادت همیشه توی قلب من زنده خواهد بود.

یکی توییت زده بود که بسیج و سپاه توی تمام این سال‌ها هیچوقت تمرین واقعی نداشته و همیشه طرف مقابل‌شون مردم عادی و بی‌دفاع بودن. اون روز دیدن داره که یه نیروی نظامی آموزش دیده جلوشون بایسته. اون روز می‌فهمن که تمام این مدت گوز گوز خالی می‌کردن.

پ.ن: هری توی سه تا آلبوم اولش حداقل یه آهنگ با اسم میوه داشت؛ واسه همین ما بهش لقب Fruit man رو دادیم. ولی توی این آلبومش هیچ آهنگی با اسم میوه نیست و حقیقتا هارت کوچکم غمگین شده 🥺

تلگرم عزیزم کجایی که این پلتفرم‌های ایرانی دارن باعث میشن عقلم رو از دست بدم 💔

از تلویزیون واحد بغلی صدای روضه میاد. جدی ما اتئیست‌ها جمع شیم بریم یه سرزمین جدید تاسیس کنیم برا خودمون. من دیگه نمی‌کشم این مناسک رو تحمل کنم 😭😭

آرزوم دیدن جهانی خالی از دین و مذهبه.

بلاگیکس چرا خودش فضا برای آپلود مدیا نداره و ما باید بریم فایل‌هامون رو جای دیگه آپلود کنیم؟! :/

الان تازه می‌خوام از سایت musilon.com که یکی از شماها لطف کرد بهم معرفیش کرد آلبوم رو گوش بدم. لینک دانلود اجراش رو از توی سینما کپی کردم (البته من نتونستم با این سرعت کـیری وارد سایت بشم. به دوستم که آلمانه گفتم لینک رو برام بفرسته) ولی بدون وی‌پی‌ان باز نمیشه. باید منتظر بمونم تا دوباره بتونم وصل شم.

ای ریدم دهنت آخوند که زندگی ما رو به گه کشوندی.

و یادم نمیره اون مغازه‌های محله‌مون رو که از سال ۹۸ هر موقع منو بدون روسری دیدن، عادی رفتار کردن و هیچوقت حس نکردم که مشکلی توی من و حضورم وجود داره.

پ.ن: از اونجایی که منطقه‌ی مایندست بنده روی اروپا ست شده، چند سال پیش گرفتم آرشیو موزیک و فیلم و سریال‌هام رو دیلیت کردم. با خودم گفتم «خب چه کاریه! به جای دانلود، استریم می‌کنم!!» گویی روز اولی بود که ج.ا رو می‌‌دیدم! حالا هر بار که اینترنت قطع میشه، من می‌مونم و حوضم!

بنده تمایلی ندارم که به بیان برگردم. علی قدیری ثابت کرد که نمیشه بهش اعتماد کرد. منم مسخره‌ش نیستم که یه روز میگه بیان تعطیل میشه و روز دیگه می‌بینی بیان هنوز پابرجاست اما هیچ اطلاعیه‌ی جدیدی نیومده. بیان حتی به خودش زحمت نداد که اطلاع بده دیگه نمیشه وبلاگ جدید ساخت!

پ.ن: این جماعت کیسه‌زباله‌پوش هر روز توی خیابون و میدون اصلی شهر راهپیمایی می‌کنن، شعار میدن، با ماشین‌هاشون ترافیک ایجاد می‌کنن، توی شهر می‌چرخن و با صدای بلند «ای لشگر صاحب‌زمان» پخش می‌کنن. فعلا مانور بدید چون حمایتِ قدرت با شماست. اما روزی میاد که ورق برمی‌گرده و اون روز دور نیست. اون موقع‌ست که با رقصیدن و خوشحالی ما زوزه می‌کشید و اشک می‌ریزید.

امسال تقریبا هر ماه دورهمی/پارتی گرفتم. امشب آخرین پارتی سال 1404 بود. صدای موزیک رو خیلی زیاد نکردیم چون در حال حاضر عرزشیا وحشی‌تر از همیشه‌ن و حتی گوزیدنت رو به خودشون می‌گیرن. اینترنت هم نبود که بتونیم از اسپاتیفای و اپل موزیک آهنگ پخش کنیم. باز خوبه کنسرت امید و کامران هومن داشتم توی لپ‌تاپم.
دوس داشتم بیشتر برقصیم. همیشه دوس دارم که بیشتر برقصیم! دقیقا نمی‌دونم که چقدر باید برقصم که آخر شب بگم خب دیگه از رقصیدن سیر شدم و می‌خوام یه جا بشینم!
امشب یه جایی لابه‌لای حرفام از دوستام پرسیدم «بچه‌ها به نظرتون از کجا دوس‌پسر پیدا کنم؟!» چون جدی سینگلی کافیه.
دلم یه خونه‌ی ویلایی می‌خواد. یه خونه با حیاط بزرگ؛ پر از گل و درخت. کف خونه رو قطعا فرش نمی‌کنم چون جدی از اینکه روغن، شمع، عود، سیگار، ژله و غیره می‌ریزه روی فرش و هی باید بسابیش تا لکه‌ش پاک بشه خسته‌م!